Γράμμα από την Μουργκάνα: Νά ’μουν πουλί να πέταγα-Ναυσικά Μάνη

Share Button
Τούτο το βουνό, δεν είναι μόνο τα ηλιοβασιλέματα κι οι ανατολές, δεν είναι μόνον η απέραντη θέα π’ αγναντεύουμε, δεν είναι μόνο τα δρώμενα και τα πανηγύρια του… Δεν είναι μόνο χαρές ή όσα από τα παραπάνω γλέπουμε εμείς σήμερα…
Κυρίως είναι πόνος! Πόνος, πόλεμος, πόλεμος αδερφικός, αναρίθμητες ψυχές, σκοτωμένα παλικάρια αχνούδωτα, χοντροπλέξουδες αχάλαγες τσούπρες, μαυροντυμένες μάνες χαροκαμένες, σπαθιά, μαχαίρια, ντουφέκια, νάρκες και όσα λογής “στολίδια” έφεκε ο άνθρωπος για να βγάζει τα μάτια του…
Τούτο το βουνό, είναι πια από μόνο του ένα αβάσταχτο μοιργιολόγι, που τα χείλη μας δεν το γνωρίζουν, τα αυτιά μας δεν το ‘χουν ξανακούσει κι η μνήμητων των κυττάρων μας τ’ αστόησε, για να κάνει χώρο σ’ όσα εφήμερα κατακλύζουν την ύπαρξή μας σήμερα.
Τούτο το βουνό, μαύρο, έρμο και σκότεινο, που πάνω του απλώθηκαν σεντόνι, μάτια σκιαγμένα, μαλλιά πυκνά και χέρια αφράτα, στέκει ακόμα πεισματικά με την περηφάνεια ψηλά στην μπάλα!…
Μάνα, ω μάνα μας Μουργκάνα!
(εκ των διαχειριστών)
Νά ‘Μουν Πουλί Να Πέταγα
“Να ’μουν πουλί να πέταγα,
να πήγαινα τ’ αψήλου…”
“Έχω μιαν αδελφή κουκλίτσα αληθινή,
τη λένε Βόρειο Ήπειρο, την αγαπώ πολύ…!”
Ακόμα ακούω τη φωνή του πρώτου μου δασκάλου, «κυρίου Γεωργίου Σούλτη». Μας έδειχνε την Μουργκάνα! «Από εκεί πάνω, φαίνεται η αδελφή μας!» έλεγε.
Όνειρο ζωής! Ήθελα να γίνω αετός γεράκι ή έστω κουκουτάλογο να ανέβω στην κορφή. Αλλά ήταν και ο φόβος! Έντεχνα είχε φωλιάσει στις νύχτες του ξέφλου.
Ιστορίες με φαντάσματα και νεράιδες, σιαϊταναραίοι και σκιορίσματα και οι αδικοχαμένοι της Μουργκάνας, πλανιόταν παντού.
Πολλές φορές τη νύχτα, περιμένοντας τη μάνα, κάναμε τα χέρια μας χωνί, φωνάζαμε: «Ωώωωωωώ μάνααααααα» ακούγαμε τον αντίλαλο και φοβόμασταν ότι θα την άρπαζαν τα φαντάσματα ή θα την έτρωγε η Καλαμοδόντα, που τριγύρναγε στην Μουργκάνα! Γύριζε η καρδιά μου στη θέση της, όταν απολογιόνταν: «ουουουουου», αλλιώς μαύρα φίδια μας έζωναν ξανά και ξανά ώσπου να ακουστεί…
Έβλεπα τις αστραπές και άκουγα τα μπουμπουνιτά της τη νύχτα!
Πρώτη ντυνόταν με τον χιονιά, στήναμε πλάκες για τα τζουβέλια, βρόχια από τρίχες αλόγου για τα κοτσίφια και τον κόσκινο για τίς σουσουράδες και ετοιμαζόμασταν για το φαί του χειμώνα…
Ο φόβος έγινε τρόμος όταν σκοτώθηκαν τα τέσσερα παιδιά στη Βελίκα και είδα τον Μάρκο το μουλάρι και τη μάνα μου που τα κουβάλησαν μέσα στα αίματα!!!
Κλαυθμός και οδυρμός απερίγραπτος…
Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, όταν έμαθα ότι για δεύτερη φορά η Ομοσπονδία Μουργκάνας διοργανώνει ένα βράδυ στην κορυφή της Μουργκάνας!!! Μοναδική ευκαιρία!!!
Επί τέλους το όνειρο ζωής γινόταν Πραγματικότητα!!!
Απόγευμα άρχισε η ανάβαση υπό το άγρυπνο μάτι του Λεωνίδα!
Επιτέλους στην κορυφή! Μπορώ να αγναντεύω απ’ την κορυφογραμμή.
“Ό,τι χύνει απέδω Ελληνικό, ό,τι απέκει Αλβανικό”, έλεγε ο παπουμήτρος!
Έβλεπα όλο τον κάμπο της Δρόπολης. Αριστερά η Πέπελη με τις λίμνες ψηλά, στα πόδια μας ο Αησωτήρας, πέρα δεξιά το Αργυρόκατρο και οι Άγιοι Σαράντα.
Απέδω, από τον Καλαμά της Μουργκάνας, τα χωριά! Ξεχώρησα τον πύργο στο αγαπημένο μου Γαρδίκι. Έβλεπα σχεδόν όλη την Θεσπρωτία!
Καταπληκτική διοργάνωση! Μια νύχτα με δρώμενα και τραγουδώντας μοιρολόγια!
Έκλαιγε το βιολί μαζί τα όργανα και τη φωνή του Αντωνίου,
«κάθε λιθάρι και ένας νιός
κάθε κλαρί και κόρη»!!!
Ενώσαμε όλοι τις φωνές μας, γίναμε ένα με το βουνό,
«έμαθες μωρ’ δόλιο μάνα τί έχει γίνει στην Μουργκάνα!».
Εμείς όλοι, ο Σπύρος Αντωνίου (κλαρίνο), ο γιός του ο Βασίλης (βιολί και φωνή), ο Χρήστος Τζέρμπος (λαούτο), ο Γιάννης Χαληγιάννης (ντέφι), ο Ηλίας Κόντης με τα παιδιά του (φωνή), η Μαρίνα με το ντέφι της, τραγουδήσαμε σαν να ήμασταν όλοι παρέα από παλιά!…
Πολύ αργά απόθεσα το κορμί μου στην πλαγιά της!!!
Ποιός ξέρει πάνω σε πόσα διαμελισμένα κορμιά από όλμους και χειροβομβίδες, ή εφ’ όπλου λόγχη φωνάζοντας αέρα! Βογγητά από νέα παιδιά που δεν χάρηκαν, δεν έζησαν, δεν πρόλαβαν ούτε καν τη Λευτεριά για την οποία πέθαναν.
Ποτέ δεν έμαθαν γιατί θυσιάστηκαν, γιατί πολεμούσαν, τί είναι δημοκρατία, φασισμός… Μέσα στη δίνη του πολέμου και της άγνοιας πέρασαν στον Θεό και στην βάρκα για τον Αχέρωντα!!!
Πάγωσα στην σκέψη τους, τα δάκρυα κύλησαν άθελά μου, και αφέθηκα στον Μορφέα της Μουργκάνας!
Το πρωί που ξημέρωσε βιώσαμε μια ιδιαίτερη ανατολή, ακολούθησε η κατάβαση!
Μια καινούρια μέρα ξεκίνησε με αναμνήσεις και αναμονή για την επόμενη φορά!!!
Ναυσικά Μάνη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.