Γράφει ο Δημήτρης Θωμάζος

Μέσα στον άνθρωπο , εκτός από την ψυχή του , θα ανακαλύψεις και «κάτι» άλλο εξίσου σημαντικό.
Και το … να διατηρείται «καθαρό και ισορροπημένο» , πρέπει να είναι μια από τις πρώτες του προτεραιότητες.
Το ανθρώπινο μυαλό.
Πρόκειται για ένα από τα πλέον σημαντικά σημεία του ανθρώπινου σώματος και της προσωπικότητάς μας.
Από την δική μας διαχείριση εξαρτάται και η ομαλή λειτουργία του.
Στην αρχή είναι σαν μια «άδεια βαλίτσα» που χωράει τα πάντα. Επειδή δεν έχουμε την ικανότητα να επιλέξουμε τα σημαντικά , την γεμίζουμε στην πορεία της ζωής μας , με ότι «πέσει στην αντίληψή μας» .
Σημαντικά και ασήμαντα , τα συλλέγουμε όλα , αρκεί να μην είναι άδεια. Τα «φίλτρα» μας , δεν δουλεύουν ακόμα , επιδέξια και αποτελεσματικά.
Κάποια στιγμή αποφασίζουμε να πετάξουμε μερικά , για να μην πιάνουν πολύτιμο χώρο , ενώ για κάποια άλλα διστάζουμε , έχοντας κατά νου ότι κάπου θα μας χρειαστούν αργότερα..
Εκείνα , για τα οποία διστάζουμε , μένουν τόσο πολύ καιρό στην βαλίτσα , που τα θεωρούμε αναπόσπαστα μέρη της.
Φοβόμαστε να τα απορρίψουμε γιατί συνηθίσαμε να τα βλέπουμε εκεί. Νιώθουμε ασφάλεια όταν τα έχουμε στην κατοχή μας. Αυτά είναι τα λεγόμενα «δεδομένα».
Τα θεωρούμε δικά μας , ακόμα κι όταν δεν έχουν καμία χρησιμότητα στη ζωή μας.
Κάποια στιγμή όμως μαζεύονται τόσα πολλά που δεν υπάρχει πλέον χώρος για ότι χρήσιμο συναντήσουμε στην πορεία.
Εκτός αυτού , αδυνατούμε να αποφασίσουμε , για το πια θα χαρακτηρίσουμε αναγκαία και πια όχι.
Το μυαλό λοιπόν , αναπόφευκτα κάποια στιγμή , θα περάσει μία κρίση.
Αυτή μπορεί να είναι … κρίση προσωπικότητας , ταυτότητας , ψυχολογική , υπαρξιακή και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους μας.
Η ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου είναι εκείνη που θα κρίνει πώς θα την διαχειριστεί και εάν τελικά … την ξεπεράσει ανώδυνα ή όχι.
Φυσικά και παίζει ρόλο πόσο δυνατός είναι ο κάθε χαρακτήρας. Μα πολύ σημαντικό , επίσης , είναι και το … πόσα είναι διατεθειμένος να θυσιάσει … για να απαγκιστρωθεί από αυτά που τον «βαραίνουν» στο διάβα της ζωής.
Οι πολλές «αποσκευές» κουράζουν τον «ταξιδιώτη» και τον καθυστερούν χωρίς λόγο.
Οπότε , αυτή η μία που του αναλογεί θα πρέπει να περιέχει επιλεγμένα αντικείμενα.
Πρέπει να κρατήσει μόνο τα σημαντικά και αυτή είναι μια πολύ δύσκολη επιλογή.
Ότι και να πετάξει από την βαλίτσα είναι «δικό» του και θα τον πονέσει κατά τον αποχωρισμό.
Είναι λοιπόν κάποιες στιγμές στην ζωή μας όπου νιώθουμε ότι «πνιγόμαστε» , να βαραίνουν τα πόδια μας , τίποτε δεν μας ικανοποιεί … ακόμα και εάν τα έχουμε όλα.
Είναι εκείνη η στιγμή που βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολύ σημαντικό «σταυροδρόμι» , το οποίο , θα καθορίσει και την μετέπειτα πορεία μας.
Πολλοί είναι εκείνοι , που μετά από μια πρόχειρη επιλογή , θα επιλέξουν να «πετάξουν» μερικά , αρκεί , να συνεχίσουν πιο ξεκούραστα την πορεία τους.
Κάποιες φορές , όμως , πετούν το «νερό» που έχουν για το ταξίδι , όπως και το «φαγητό» κινδυνεύοντας να υποκύψουν στην πρώτη δυσκολία.
Κάποιοι άλλοι όμως , ελάχιστοι στον αριθμό , στέκουν στην άκρη του δρόμου και σταματούν για λίγο να ξεκουραστούν.
Ανοίγουν την βαλίτσα και την αδειάζουν στο έδαφος. Τοποθετούν ξανά στο εσωτερικό της ένα – ένα αυτά που επιλέγουν , κατά προτίμηση , σε συγκεκριμένη θέση.
Τα τοποθετούν κατά προτεραιότητα , ούτως ώστε , όταν θα τα χρειαστούν … να ξέρουν που θα τα βρουν.
Πρόκειται για μία αρκετά χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία , την οποία οι περισσότεροι , αποφεύγουν να κάνουν.
Σκεφτείτε το ανθρώπινο μυαλό … την «βαλίτσα» … σαν έναν υπολογιστή.
Έχει μαζέψει τόσα πολλά «δεδομένα» , που «υπολειτουργεί» και «κολλάει» ασταμάτητα.
Σε απογοητεύει και όλα σου φταίνε.
Καταφεύγεις λοιπόν σε αυτό που φοβάσαι περισσότερο από όλα. Το προκαλείς από μόνος σου.
Η μοναδική , αποτελεσματική λύση είναι να προκαλέσεις ένα … φαινομενικό «Black out» στην λειτουργία του. Ένα “format” με λίγα λόγια.
Πριν το κάνεις αυτό , είναι σημαντικό να έχεις κρατήσει μόνο αυτά που είναι απαραίτητα , σε έναν εξωτερικό αποθηκευτικό χώρο … την «ψυχή» σου.
Και … πατάς την επανεκκίνηση.
Στη συνέχεια κάνεις «εγκατάσταση» μόνο σε όσα είναι σημαντικά για εσένα. Ακόμα και αυτά όμως … με συγκεκριμένη προτεραιότητα.
Εάν δεν είμαστε ικανοί να βάλουμε προτεραιότητες στη ζωή μας και να σβήσουμε άχρηστα και ζημιογόνα «δεδομένα» από τον δικό μας «σκληρό δίσκο» … άδικα το παλεύουμε.
Πάντα θα «υπολειτουργούμε».
Αν σε κάποια σελίδα του βιβλίου της ζωής μας «γράψουμε λάθος ένα γράμμα» … όσες «ουρίτσες» ή «γραμμούλες» και να τραβήξεις πάνω του …. πάντα λάθος θα είναι.
Θα μοιάζει περισσότερο με «μουτζούρα» και … δεν υπάρχει διορθωτικό για αυτού του είδους τα λάθη.
Η τα αποδέχεσαι ως δικά σου και ζεις με αυτές τις επιλογές σου … ή … όταν πιστεύεις ότι δεν είναι δικά σου …. «τραβάς μία» στην σελίδα και την σχίζεις.
Πρόσεξε όμως , να αφαιρέσεις και την αντίστοιχη σελίδα από την απέναντι πλευρά.
Έτσι όπως θα είναι κομμένη … κάποια στιγμή … θα βρεθεί μπροστά σου. Αυτές θα είναι … οι αναμνήσεις τις σελίδας που αφαίρεσες.
Η αλήθεια είναι ότι … είναι υπερβολικά δύσκολο να γίνει αυτού του είδους ο απολογισμός και «ξεκαθάρισμα» στο μυαλό μας.
Κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί αυτό. Ειδικά όταν υπάρχουν προσωπικοί «παράγοντες» , που το αποτρέπουν και το απαγορεύουν κατηγορηματικά.
Εάν όμως προβείς σε αυτή την λύση , ανακαλύπτεις πολλά πράγματα που δεν γνώριζες για εσένα και τους άλλους. Βλέπεις πολύ διαφορετικά τα πράγματα , με ξεκάθαρη ματιά και πέρα από επιρροές εξωγενών παραγόντων.
Θα δεις , πώς όλα , λειτουργούν προς το καλύτερο ανακαλύπτοντας ικανότητες και δυνατότητες που αγνοούσες. Που πιθανόν δεν ήθελες να δεις και να εξερευνήσεις.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι …
Όταν εσύ νιώθεις … και είσαι καλά … τότε και όλοι γύρω σου … για όσους νοιάζεσαι και ενδιαφέρεσαι …είναι καλά.
Εάν δεν είσαι … ξέρεις πλέον …. “Format” ………… και επανεκκίνηση.