Γράφει ο Δημήτρης Θωμάζος
Εκτός από εκπαιδευτικός είμαι και προπονητής . Αυτό με βοηθάει να συνδυάσω ερεθίσματα που δέχομαι ως άνθρωπος.
Γίνομαι αποδέκτης διάσπαρτων συναισθημάτων και προβληματισμών της εποχής μας.
Πιθανόν , κάποιος , να νομίζει ότι μας αρέσει να ταλαιπωρούμε τα παιδιά στην προπόνηση και να θρέφουμε μία χαιρεκακία που τα βλέπουμε να τυραννιούνται , τρέχοντας ασταμάτητα πάνω κάτω.
Κάθε άλλο. Είναι γνωστό ότι κάθε οργανισμός που επιβαρύνεται με ελεγχόμενη και σωστή προπόνηση καταφέρνει να προσαρμοστεί στις δύσκολες αυτές συνθήκες και οι φυσική του κατάσταση , μαζί με τις ικανότητές του βελτιώνονται και ανεβαίνουν ένα επίπεδο πιο ψηλά.
Άλλωστε αυτή η ικανότητα του ανθρώπου να προσαρμόζεται σε νέες συνθήκες του έδωσε την δυνατότητα να επιζήσει μέσα στο πέρασμα των Αιώνων.
Κάποτε ο άνθρωπος είχε πολλές τρίχες σε όλο του το σώμα , για να προφυλάσσεται από το κρύο. Όταν όμως βελτιώθηκαν οι παγκόσμιες συνθήκες και άρχισε να ντύνεται , εκείνες αυτόματα άρχισαν να ελαττώνονται μιας που του ήταν άχρηστες. Αυτή ήταν μία αυτόματη επιλογή του ίδιου του οργανισμού , να απορρίψει κάτι που πλέον δεν του χρειάζεται. Απλή προσαρμογή στις νέες συνθήκες.
Κάτι που θα συμβεί κάποια στιγμή στην εποχή μας και θα χάσουμε πολλές από τις ικανότητες του εγκέφαλού μας. Θα με ρωτήσετε γιατί το λέω αυτό. Θα σας πω.
Κάποτε ο άνθρωπος μετρούσε , υπολόγιζε , φιλοσοφούσε , προσπαθούσε να διαβάσει και να απορροφήσει γνώσεις , να συνδυάσει αυτές τις γνώσεις , να τις κατατάξει στο μυαλό του και να τις ανασύρει όταν τις χρειαστεί.
Στην εποχή μας , αυτό , έχει αναλάβει να το κάνει η τεχνολογία για εμάς.
Όλα υπολογίζονται , κατατάσσονται , κατηγοριοποιούνται και «διυλίζονται» μέσα από το κινητό και τον υπολογιστή . Και σε τελική ανάλυση μέσω του διαδικτύου.
Ποιος ο λόγος να κάτσει και να «σπάσει το κεφάλι του» κάποιος , την στιγμή που με ένα «κλικ» σε ένα κουμπί έχει την απάντηση μπροστά του σε κλάσματα του δευτερολέπτου σε όλα τα ερωτήματα.
Το μόνο που πρέπει να ξέρεις να κάνεις είναι να χειρίζεσαι σωστά την τεχνολογία.
Η πρόσβαση στην πληροφορία είναι πλέον προσιτή από όλους. Φτάνει όμως αυτό;
Γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα τα οποία μπορούν να μας βάλουν σε πολλές σκέψεις.
Ποιος την έβαλε εκεί;
Είναι αξιόπιστος;
Γιατί την έβαλε εκεί;
Μήπως είναι λανθασμένη πληροφορία;
Ίσως και παραπλανητική.
Μήπως «πουλάει» και κάποιοι κερδίζουν από αυτή;
Μήπως για από «προσανατολισμό».
Μήπως δεν ισχύει πια και υπάρχει κάτι νεώτερο;
Μήπως , για να είναι χρήσιμη , θα πρέπει να συνδυαστεί με πληθώρα άλλων; Με ποιες … και πόσες;
Τι να το κάνω να βρω μία πληροφορία και μετά να ψάξω για μία δεύτερη , που να με βοηθήσει να χρησιμοποιήσω και να αξιοποιήσω την πρώτη.
Δυστυχώς , συνηθίσαμε να συνδυάζουμε τις γνώσεις και τις πληροφορίες , στηριζόμενοι στις έτοιμες «φόρμουλες» και «συνταγές» που μας λανσάρουν ως λύσεις.
Τις δεχόμαστε χωρίς δεύτερη κουβέντα … «Αφού το λέει εδώ … έτσι είναι και πάει τελείωσε».
Πολλές φορές δεν μπαίνουμε στην διαδικασία να τις επεξεργαστούμε. Το κάνει η τεχνολογία για εμάς. Μην κουράσουμε το μυαλουδάκι μας με άχρηστα «γιατί» και «πώς».
Έτοιμη , «μασημένη τροφή». Αυτή που θα πρέπει να «ανακυκλώσουμε» κι εμείς , για να τη δώσουμε έτοιμη στα παιδιά μας.
Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα ότι , πιθανόν , η αξία της «πληροφορίας» είναι υπερεκτιμημένη.
Τι μπορεί να σου προσφέρει μια πληροφορία , όσο σημαντικά και εάν είναι , εάν δεν μπορεί να την χρησιμοποιήσει , να την διαχειριστεί και να την εφαρμόσει ένα αξιόλογο και ευφυές μυαλό. Τίποτα.
Τι μπορεί να σου δώσει , εάν δεν έχεις την ικανότητα να «βάλεις το δικό σου λιθαράκι» σε αυτή τη γνώση και να την κάνεις «ξεχωριστή».
Και όχι αυτή που μπορούν να βρουν εκατομμύρια κάτοικοι στον πλανήτη και απλά να την αναμεταδώσουν , έτσι απλά.
Η αξία της αναδεικνύεται όταν την χρησιμοποιήσει κάποιος που μπορεί να αντιληφτεί και να εκτιμήσει τον τρόπο που πρέπει να την διαχειριστεί.
Το μυαλό , η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας του αποδέκτη της είναι ο σημαντικότερος κρίκος στην αλυσίδα αυτή.
Η τροφοδότηση της γνώσης με τον συνηθισμένο τρόπο δεν ενθουσιάζει και δεν ελκύει τον ανθρώπινο νου της νέας εποχής.
Ένας μηχανικός μπορεί να σχεδιάσει το τελειότερο πλοίο σον κόσμο χωρίς να έχει δει ποτέ στα μάτια του να πλέει στα κύματα.
Εμείς όμως , σαν εκπαιδευτικοί , είναι εύκολο να δούμε τα δικά μας «πλεούμενα» να «ναυαγούν» στα ρηχά νερά γιατί τα μάθαμε να «πλέουν σε ήρεμα νερά» , κοντά στην ασφάλεια της «ξηράς» και με το πρώτο «κύμα» … «τουμπάρουν».
«Τουμπάρουν» , γιατί είναι υπερφορτωμένα από γνώσεις που δεν μπορούν να διαχειριστούν , να ελέγξουν , να ανασύρουν όταν τις χρειαστούν και είναι «στοιβαγμένες στο αμπάρι» όπως να ‘ναι.
Τα ίδια τα παιδιά τις παραπετάνε έτσι , γιατί δεν τους ενθουσιάζουν και δεν γνωρίζουν την μαγεία και την χρησιμότητα τους.
Γιατί , δεν καταλαβαίνουν ότι , όλα αυτά , είναι συστατικά ενός πανίσχυρου μαγικού φίλτρου που μόνα τους πρέπει να φτιάξουν την κατάλληλη συνταγή που ταιριάζει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
Και πάμε τώρα στο «κερασάκι της τούρτας».
Εξαρτόμαστε τόσο πολύ από την τεχνολογία που εάν κάποτε χαθεί , για πολλούς και διάφορους λόγους ή αιτίες που μπορεί ακόμα να μην έχουμε ανακαλύψει , δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε. Μαζί και ο πολιτισμός μας.
Χάσαμε την ικανότητα της προσαρμογής μας. Μας έμεινε μόνο η εξάρτηση.
Και εμείς καταλήξαμε να μπορούμε να αισθανόμαστε όσα μπορεί να αισθανθεί και μία μηχανή.
Αρχίζουμε να τους μοιάζουμε και αντί να έχουμε αισθήματα απλά … μετράμε , ζυγίζουμε , υπολογίζουμε και αποφασίζουμε με γνώμονα το … να μοιάσουμε στο άψυχο λογισμικό κάποιου υπολογιστή.
Γινόμαστε αργά και βασανιστικά άβουλα πλάσματα εύκολα στην «πλοήγηση» που ηθελημένα ……. μας γοητεύει κάτι μπορεί να «αφανίσει» τον ίδιο τον άνθρωπο όπως τον γνωρίζαμε μέχρι εχτές.
Δημήτρης Θωμάζος
