του Δημήτρη Θωμάζου
Που πήγατε; Μας λείψατε.
Άνθρωποι με αξίες , ιδανικά και όραμα δεν υπάρχουν πια.
Μόνο εκείνοι που φοβούνται να κάνουν κάτι διαφορετικό από εκείνο που είναι υποχρεωμένοι για να κάνουν.
Η ευθυνοφοβία τον εμποδίζει να πάρει τα χαλινάρια στα χέρια του. Κι έτσι μπαίνουν στην θέση του οδηγού , άτομα , που είναι ερωτευμένα με την «θέση» και όχι με το τιμόνι.
Λατρεύουν να βρίσκονται στην καρέκλα του οδηγού μα δεν έχουν το θάρρος και την πυγμή να αγγίξουν το «τιμόνι» χαράζοντας κάποια πορεία. Έτσι , το μόνο που κάνουν είναι να δένουν το ένα όχημα με το άλλο με σχοινιά.
Σβηστές οι μηχανές και το πρώτο όχημα τραβάει όλη την ουρά …. εκεί που θέλει εκείνο.
Συνήθως … η διαδρομή είναι κυκλική και δεν οδηγεί πουθενά. Υπάρχει μόνο για να κομπάζουν οι πρώτοι στο κομβόι την ικανότητά τους να ελέγχουν την πορεία όλων των ανθρώπων.
Κανείς δεν θέλει να βγει μπροστά . Κανείς δεν θέλει να οδηγήσει. Μόνο εκείνοι που έχουν αντιληφθεί ότι η μέγιστη δύναμη που κινεί τους … «σπάγκους της μαριονέτας» … δεν είναι το χρήμα.
Είναι η επιρροή. Η ικανότητα να πείθεις τους άλλους ότι είναι υποχρεωμένοι να σε ακολουθήσουν γιατί δεν είναι ικανοί από μόνοι τους να προχωρήσουν … ούτε ένα μέτρο.
Δεν θέλει κανένας να μπει μπροστά.
Προτιμούν να είναι πίσω , να ακολουθούν και στην καλύτερη περίπτωση να φωνάζουν … «Που μας πας ρε μπαγάσα;» … νιώθοντας έστω και για δευτερόλεπτα … επαναστάτες της φακής.
Είναι μαθημένοι να είναι επιβάτες σε ένα όχημα , καθηλωμένο στην ίδια πάντα ρότα , τραγουδώντας το κλασσικό … «Ήταν ένα μικρό καράβι … που ήταν ά … ά … αταξίδευτο …».
Μα πραγματικά αταξίδευτο.
Ποιο καράβι; Και ποια ταξίδια να περιμένεις;
Κάποτε υπήρχαν εκείνοι που έμπαιναν ως καπετάνιοι στο καράβι έχοντας ιδανικά , αξίες και οράματα. Θυσίαζαν ακόμα και την ίδια τους την ζωή για ένα όραμα που ήταν για τους πολλούς και όχι για τον έναν.
Άτομα που σου ενέπνεαν εμπιστοσύνη , θαυμασμό , είχαν κύρος και ήταν τιμή σου να τους ακολουθείς.
Σήμερα , δύσκολα θα βρεις τέτοιους ανθρώπους πρότυπα. Οι περισσότεροι που βρίσκονται σε σημαντικές θέσεις «θυσιάζουν» τους πολλούς για το δικό τους … προσωπικό όραμα.
Δεν διστάζουν ακόμα και να σε εξαναγκάσουν με «πλάγιους τρόπους» , πείθοντάς σε , ότι εάν δεν ακολουθήσεις τα δικά τους χνάρια θα «χαθείς στην άβυσσο».
Έναν ψάχνουμε. Αυτόν τον έναν που θα τολμήσει να βγει από την «Εθνική οδό» , όπου έχουμε στριμωχτεί σαν τα πρόβατα , σε ένα πολύ άσχημο και αδιέξοδο «μποτιλιάρισμα».
Να κόψει τα σχοινιά και να βγάλει το όχημα σε κάποια έξοδο από τον μονόδρομο. Να πάρει κάποιον παράδρομο και να σταματήσουμε να κάνουμε κύκλους.
Μα δεν βρίσκουμε και υποχρεωτικά … ακολουθούμε εκείνους που μας έλαχαν
Μέχρι και η ίδια η τεχνολογική ανάπτυξη έχει φτιαχτεί στα μέτρα τους και εξυπηρετεί τους σκοπούς κάποιον λίγων. Τους σκοπούς εκείνων , που έχουν τα δικά τους «προσωπικά οράματα» για να πραγματοποιήσουν.
Υποτίθεται ότι τα άλματα στην τεχνολογία έγιναν μόνο για να βοηθήσουν την ομαλή εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και να διευκολύνουν τις ζωές μας.
Η ταχύτητα της πληροφορίας μέσω του διαδικτύου μας έχει ζαλίσει και την ακολουθούμε «κατά πόδας» τρέχοντας κι εμείς οι ίδιοι μαζί της.
Μα δεν θέλω να τρέξω. Η ζωή είναι μικρή … και θέλω να την ζήσω.
Πολλές φορές , ρυθμοί της εποχής , στέκουν εμπόδιο στην «ποιότητα» της ζωής μας.
Μιλάω για την πραγματική ποιότητα και όχι αυτή που μας έχουν επιβάλει. Την ίδια που έχουμε … επιβάλει και εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας.
Έλα όμως που εάν το καλοσκεφτείς θα δεις ότι , όλη αυτή η θαυμαστή τεχνολογία , εξυπηρετεί και άλλους σκοπούς.
Η πληροφορίες που λαμβάνεις δεν είναι μόνο για να σε βοηθήσουν στην εξέλιξή σου μα … και για να σου γεννήσουν «ανάγκες».
Ανάγκες που δεν ήξερες ότι είχες … μα … δεν τις είχες στην πραγματικότητα.
Άλλοι στις δημιούργησαν και είναι κατασκευασμένες με τέτοιον τρόπο που να σε πείθουν ότι είναι … «πρώτες ανάγκες».
Μάθαμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες όπως η χελώνα. Μπαίνοντας στο καβούκι μας , πεπεισμένοι και έχοντας μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Τα προβλήματα δεν έρχονται πάντα με την μορφή κάποιου εχθρού που θα σε προφυλάξει το καβούκι σου από τα δόντια τους.
Μερικές φορές έρχονται σαν πλημμύρα , σαν ποτάμι και σε παρασύρει βαθιά στην θάλασσα της απόγνωσης. Αντί να κουνήσουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας για να ανέβουμε … σε λίγο «ψηλότερο επίπεδο» ως άνθρωποι … χωνόμαστε δειλά , στο καβουκό-σπιτό μας μέχρι να καταλάβουμε το λάθος μας.
Ένα λάθος που αντιλαμβανόμαστε όταν είναι πλέον αργά.
Εάν θέλουμε να κάνουμε ένα «βήμα μπροστά» … το πρώτο θα ήταν … να βγούμε στον καθαρό αέρα. Να βγούμε έξω από τα καβούκια μας και να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας. Όχι κριτικάροντας η κουτσομπολεύοντας αλλά με ουσία.
Να δούμε εάν μπορούμε να ψάξουμε να βρούμε εκείνα τα άτομα … εκείνα τα ¨πρότυπα.
Και που ξέρεις …. Ίσως πάνω στη συζήτηση … αντιληφθούν κάποιοι , ότι είναι γεννημένοι να είναι … «Εκείνοι».
Απλά … δεν το ήξεραν.
