Γράφει ο Δημήτρης Θωμάζος

Όλοι μιλάμε για τα δικαιώματα των παιδιών μας , πόσο τα αγαπάμε , πόσο ενδιαφερόμαστε γι αυτά και ότι θα κάναμε τα πάντα για να τα δούμε ευτυχισμένα.

Με το συμπάθιο  αλλά … αυτά είναι λόγια μεγάλα και πολλές φορές αυτά που κάνουμε είναι κάτω του ελάχιστου για τον σκοπό αυτό.

Το να στέλνουμε το παιδί μας σε δεκάδες φροντιστήρια , συλλόγους , χορούς , μουσική και χίλιες άλλες δραστηριότητες …. δεν αποκλείει αυτόματα …. και την δική μας συμμετοχή επειδή του «γεμίσαμε» την ημέρα του.

Γυρνάμε στο σπίτι και  ρωτάμε τυπικά το παιδί μας … (εάν έχει επιστρέψει πριν από εμάς στο σπίτι , που το βρίσκω λίγο απίθανο με τόσες υποχρεώσεις που έχει κάθε μέρα) …

-Πώς ήταν η μέρα σου αγάπη μου;

…προσμένοντας μία σύντομη απάντηση γιατί είμαστε «πτώματα» στην κούραση.

Και μετά …

-Διάβασες; Μπράβο το παιδί μου! Δες καμία ταινία τώρα η παίξε στον υπολογιστή .

Αν και  λίγο τα έχει ανάγκη αυτά , γιατί τα κινητά είναι πλέον  υπεραρκετά για να περνούν την ώρα τους.

Φέρνουμε σπίτι χρήματα , φαγητό , πληρώνουμε τους λογαριασμούς  (όταν έχουμε) , τα ντύνουμε  …. και αυτό μας κάνει γονείς;

Δεν το νομίζω.

Μιλάμε μαζί τους σαν να είμαστε στην ίδια ηλικία;

Μπαίνουμε λίγο στην θέση τους. «Κατεβαίνουμε λίγο πιο χαμηλά» περίπου στο δικό τους ύψος;

Η το παίζουμε πάντα «οι μεγάλοι»  που τους δίνουν συμβουλές και οδηγίες; Αυτό το κάνουν και οι δάσκαλοί τους η οι καθηγητές τους.

Άλλη επαφή και ποιότητα επικοινωνίας θέλουν από εμάς … και μάλιστα … σε όλες της βαθμίδες … μέχρι την ενηλικίωσή τους.

Όχι βέβαια ότι … εγώ είμαι σωστός και σας κάνω παρατήρηση.

Συνήθως , εμείς οι εκπαιδευτικοί , τα καταφέρνουμε με τα παιδιά όλου του κόσμου αλλά με τα δικά μας  … άστα να πάνε καλύτερα. Όχι ότι έχω παράπονο από τα βλαστάρια μου <3

… Απλά με ξέρουν «από την καλή και από την ανάποδη» και με διαχειρίζονται ανάλογα γιατί δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός.

Με λίγα λόγια … ας προσπαθήσουμε να είμαστε περισσότερο γονείς από «διαχειριστές» της ζωής των παιδιών μας … μέχρι να φύγουν από το σπίτι αναζητώντας την τύχη τους.