Ο δημοτικός προϋπολογισμός δεν είναι ένα απλό τεχνικό ή λογιστικό κείμενο. Είναι η πιο καθαρή πολιτική αποτύπωση της αντίληψης μιας Δημοτικής Αρχής για το ρόλο του Δήμου, για το τι θεωρεί προτεραιότητα και –τελικά– για το πού θέλει να οδηγήσει τον τόπο. Και επειδή η Ηγουμενίτσα είναι ο μεγαλύτερος Δήμος του νομού, ο προϋπολογισμός της αποτελεί ταυτόχρονα και πολιτική αποτύπωση της πορείας ολόκληρης της Θεσπρωτίας.

Ο προϋπολογισμός του 2026 μπορεί να είναι διαχειριστικός και να διασφαλίζει τη στοιχειώδη λειτουργία του Δήμου. Δεν αποτυπώνει όμως κανένα συνεκτικό σχέδιο για το μέλλον. Δεν δίνει πειστικές απαντήσεις για τη βελτίωση της καθημερινότητας, δεν ενισχύει ουσιαστικά κρίσιμες δημοτικές υπηρεσίες και –κυρίως– δεν δείχνει καμία διάθεση πρόληψης, σχεδιασμού και έγκαιρης παρέμβασης πριν τα προβλήματα γίνουν μη αναστρέψιμα.

Η εικόνα στην πόλη και στις Δημοτικές Κοινότητες είναι γνωστή σε όλους: εγκατάλειψη, απουσία παρεμβάσεων, έλλειψη νέων κοινόχρηστων χώρων και χώρων στάθμευσης, καμία ένταξη μεγάλου έργου σε χρηματοδοτικό πρόγραμμα, πολεοδομικός σχεδιασμός σε τέλμα, ο τουρισμός αβοήθητος, η ΔΕΥΑΗ σε κατάσταση αποσύνθεσης, βασικές υποδομές χωρίς προοπτική.

Η αγορά μαραζώνει, ο Δήμος χάνει δυναμική και ταυτότητα, η καθημερινότητα των πολιτών δεν βελτιώνεται. Τα Χριστούγεννα που πέρασαν –σε συνδυασμό με τη γενικότερη οικονομική συγκυρία– ήταν από τα χειρότερα των τελευταίων ετών, συγκρίσιμα με την περίοδο των Μνημονίων.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι μόνο η διαχείριση της καθημερινότητας. Είναι τα σοβαρά, διαρκή και στρατηγικά πολιτικά λάθη που έχουν συντελεστεί σε βάρος του τόπου και τα οποία οδηγούν την Ηγουμενίτσα –και συνολικά τη Θεσπρωτία– σε τροχιά στασιμότητας και υποβάθμισης:

Η αδιαμαρτύρητη αποδοχή –και πιθανή μεθόδευση– της απομάκρυνσης του Πανεπιστημίου από την Ηγουμενίτσα, ώστε ο χώρος του πρώην ΞΕΝΙΑ να μετατραπεί σε ένα ακόμη ξενοδοχείο. Οι μάσκες πλέον έχουν πέσει: ανακοινώνεται ξενοδοχείο 250 κλινών και ο Δήμος δεν διεκδικεί την έκταση για την πόλη, αφήνοντάς την στα χέρια μελλοντικού ιδιώτη επενδυτή.

Η εγκατάλειψη της προοπτικής λειτουργίας του ΤΕΠ Ηγουμενίτσας ως πραγματικής μονάδας επείγουσας νοσοκομειακής περίθαλψης.

Η απουσία ουσιαστικής διεκδίκησης κρίσιμων έργων υποδομής, όπως ο περιφερειακός δρόμος και η αναβάθμιση του άξονα Πρέβεζας–Ηγουμενίτσας–Μαυροματίου.

Η ανοχή στην απαξίωση από τον παραχωρησιούχο του λιμανιού και η πλήρης απουσία ουσιαστικής σύνδεσης και συνεισφοράς του λιμανιού στην τοπική οικονομία. Κάθε έξι μήνες εξαγγέλλεται η «μαρίνα–φάντασμα» της Ηγουμενίτσας και ο Δήμος παρακολουθεί ως απλός θεατής, χωρίς φωνή και χωρίς αντίδραση.

Η υποβάθμιση του Τελωνείου Μαυροματίου, με καταστροφικές συνέπειες για την τοπική αγορά, την ώρα που αναβαθμίζεται η δίοδος της Κακαβιάς.

Η απώλεια του Τάγματος Φιλιατών χωρίς σοβαρή διεκδίκηση και χωρίς κανένα ουσιαστικό αντάλλαγμα για την περιοχή, και η υποκατάστασή του με την παγκόσμια πρωτοτυπία των φυλακών μέσα στον αστικό ιστό.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι τυχαία ούτε αποσπασματικά. Συνθέτουν μια συνολική εικόνα πολιτικής ανεπάρκειας, έλλειψης στρατηγικού σχεδίου και συστηματικής διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Και για τη συγκεκριμένη εικόνα, η σημερινή Δημοτική Αρχή της Ηγουμενίτσας φέρει και αυτή ακέραιη πολιτική ευθύνη.

Γι’ αυτούς τους λόγους, ως δημοτική παράταξη καταψηφίσαμε τον προϋπολογισμό του 2026.

Όχι από διάθεση άρνησης.

Όχι από στείρα αντιπολίτευση.

Αλλά ως επιλογή ευθύνης απέναντι στην Ηγουμενίτσα, στις Δημοτικές Κοινότητες και στο μέλλον του τόπου.