Γράφει ο Δημήτρης Θωμάζος

Δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ πολιτικός.
Δεν θα μπορούσα ποτέ …
Να χαμογελώ χωρίς να το νιώθω.
Να χαιρετώ εγκάρδια κάποιον , χωρίς να έχω τίποτε κοινό μαζί του και μετά τον εκλογικό αγώνα να κάνω ότι δεν τον ξέρω ή ότι δεν τον θυμάμαι.
Να με ρωτάνε για το τι μπορώ να προσφέρω εγώ και να απαντώ με το κλασσικό τρόπο αποφυγής της απάντησης (πάντα διπλωματικά) … «Οι άλλοι όμως δεν έκαναν τίποτα» ή «Δεν φταίμε εμείς , έτσι τα βρήκαμε». –Αν ήξερες ρε φίλε ότι δεν μπορείς να τα φτιάξεις , αυτά που λες ότι χάλασαν οι άλλοι , ας άφηνες να το παλέψει κάποιος που μπορεί και θέλει.
Να έχω αυτό το ξινό ύφος του ανθρώπου που από την μία σε ακούει προσεκτικά και από την άλλη να σκέφτεται το πότε θα τελειώσεις. Αυτό κι αν είναι ευδιάκριτο από μακριά.
Να προσέχω σε κάθε κίνηση τι θα κάνω για να μην εκτεθώ και να έχω ένα κάρο ανθρώπους γύρω μου για να μου το εξασφαλίσουν αυτό.
Να γράφει άλλος τα λόγια που θα πω και πώς θα τα πω λες και είμαι κανένα παιδάκι 10 χρονών που πρέπει να με δασκαλέψουν πώς θα πω το ποίημα.
Να πηγαίνω κάπου όχι επειδή το «ζητάει η καρδούλα» μου αλλά επειδή «πρέπει».
Να πλησιάζω κάποιους σημαντικούς ανθρώπους και να κοιτάω τριγύρω μου εάν με βλέπουν πολλοί ή να ψάχνω τον φωτογράφο.
Στα καλά και τα όμορφα να είμαι «παρών» και στα άσχημα , πάντα , «απών» η να δηλώνω «άγνοια».
Στις κακοτοπιές «να τραβάω την ουρά μου» , ενώ σε όσα χαίρουν προβολής και θαυμασμού , να ψάχνω τρόπους για να φανεί ότι «έχω βάλει κι εγώ το χεράκι μου» , ακόμα και εάν … «δεν έχω κουνήσει ούτε το μικρό μου δαχτυλάκι».
Να πρέπει να κάνω ότι λέει η εκάστοτε «κοινή γραμμή» , που πρέπει να ακολουθηθεί και όχι αυτό που πιστεύω και νιώθω σωστό.
Να υπηρετώ από αυτή τη θέση , όχι σαν άνθρωπος που με επέλεξαν για να βρω λύσεις και να υπηρετήσω τον τόπο μου , αλλά σαν άτομο που από τα χέρια μου «κρέμονται οι μοίρες» πολλών.
Να βλέπω , αυτό το καθήκον μου , ως επάγγελμα ή ως «μέσο» για να προωθήσω δικά μου συμφέροντα , σχέδια ή μελλοντική οικονομική αποκατάσταση.
Να έχω συνεργάτες γύρω μου , όχι αυτούς που μπορούν να υπηρετήσουν αυτή την θέση , αλλά εκείνους που έχουν μεγάλη επιρροή για άσχετους λόγους .
Να είμαι «γλοιώδης» ενώ πιστεύω ότι είμαι αγαπητός και αποδεκτός.
Όχι , δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε από όλα αυτά.
Θέλω όταν …
Δεν μου αρέσει κάτι να το λέω.
Όταν δεν συμπαθώ κάποιον να το δείχνω.
Όταν πιστεύω σε κάτι να το υποστηρίζω χωρίς να χρειάζεται να πάρω έγκριση απ κανέναν.
Να πηγαίνω όταν θέλω , όπου θέλω και θα πρέπει να το θέλω πολύ.
Να μην είμαι «μαριονέτα» κανενός
Να είμαι αληθινός , με ελαττώματα , ψεγάδια , αδυναμίες και λάθη.
Τιμή μου και καμάρι μου να είμαι «τρωτός» και «ανθρώπινος».
Δημήτρης Θωμάζος