Γράφει ο Δημήτρης Θωμάζος

Θα ξεκινήσω αναφέροντας ένα μικρό παράδειγμα και μετά θα πω κάποια λόγια που θα «πονέσουν» πολύ.

Ετοιμάζω τα παιδιά στο σχολείο να παίξουν «τα μήλα» . Επιλέγω μια ελαφριά πλαστική μπάλα για να μην πονάει και τα μαζεύω να τους εξηγήσω τους κανονισμούς.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων τους αναφέρω ότι σημαδεύουμε με τη μπάλα μόνο το σώμα και όχι το κεφάλι , παρόλο που είναι ελαφριά. Ο σκοπός είναι να πετύχουν αυτοί που είναι «έξω» αυτούς που τρέχουν να αποφύγουν την μπάλα «μέσα».

Κερδίζει η ομάδα που ρίχνει την μπάλα , όταν θα τους «κάψει» όλους. Η κερδίζει η άλλη ομάδα όταν θα μείνει μέσα ένας τελευταίος θα καταφέρει να αποφύγει δέκα φορές το «κάψιμο».

Μόλις λοιπόν η μπάλα πετυχαίνει ένα παιδί , έρχεται εκείνο κλαίγοντας και σου παραπονιέται …

-Κύριε , με χτύπησε με την μπάλα και το έκανε επίτηδες για να πονέσω.

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το παιχνίδι είναι έτσι ώστε να προσπαθούν να πετύχουν τον άλλον με την μπάλα και ότι εάν θα βάλεις το ίδιο παιδάκι που τον έκαψε , να πετύχει έναν ελέφαντα στα δύο μέτρα …. Και δέκα φορές να «ρίξει» δεν πρόκειται να τον «πετύχει.

Άσε που την επόμενη μέρα μπορεί να έρθει και ο κηδεμόνας του για παράπονα.

Με το ίδιο σκεπτικό όμως και αντιμετωπίζοντας και κάποιες άλλες καταστάσεις , θα πρέπει να …

… ντύσουμε τους τοίχους με στρώματα , μην τυχόν και πέσει κανένα παιδί όπως το κυνηγούν πάνω του.

… με το ίδιο υλικό να επενδύσουμε τους κορμούς των δέντρων στην αυλή

… τα έδαφος μη γλιστρήσουν και πέσουν

… υποχρεωτικά στα διαλειμματα να κυκλοφορούν με κράνη , επιγονατίδες  και ελαστικά ειδικά προστατευτικά για τις αρθρώσεις.

… να ζωγραφίσουμε στο έδαφος ειδικές διαδρομές με συγκεκριμένη πορεία κατεύθυνσης όταν τρέχουν τα παιδιά και παίζουν στην αυλή , μη τυχόν και χτυπήσουν μεταξύ τους.

… φανάρια μήπως; Θα το δούμε κι αυτό.

Έγινα λίγο σαρκαστικός και ζητώ συγνώμη γι αυτό αλλά καλό είναι να αφήσουμε τα παιδιά και λίγο να αναπνεύσουν από την υπερπροστασία μας.

Κάναμε τα παιδιά μας ευάλωτα «στα πάντα» γιατί τα προστατεύουμε … από «τα πάντα».

Τα παιδιά μας δεν παίρνουν «αντισώματα» από πουθενά.

Αντισώματα … ούτε για τον «νταή» της τάξης η του σχολείου , τον υποκριτή , τον ψεύτη , τον αλητάκο , υπερόπτη , φαντασμένο , επιθετικό , τον κακοπροαίρετο , τον υποκινητή (με την κακή έννοια.

Ούτε όμως αντισώματα για το κρύο , τη βρωμιά , τη ζέστη , τη βροχή. Τα ντύνουμε σαν «κρεμμύδια» τα «οχυρώνουμε» κυριολεκτικά προστατεύοντάς τα από τα πάντα.

Και καταλήγουν μετά φιλάσθενα άτομα , που με την παραμικρή ίωση  ίσως … να φτάσουν ακόμα και στο νοσοκομείο.

Με λίγα λόγια τα βάζουμε σε μία «γυάλα» προστασίας ή ένα «χρυσό κλουβί» που πάντα όμως θα είναι κλουβί κι ας είναι χρυσό. Η αξία του μέταλλου δεν μετράει εδώ.

Και περιμένουμε μετά όταν μεγαλώσουν με το καλό να καταφέρουν να ανταπεξέλθουν από μόνα τους , αντιμετωπίζοντας τέτοιους χαρακτήρες και συνθήκες που προανέφερα.

Όχι , δεν θα τα καταφέρουν , γιατί θα νομίζουν ότι … σε όποια ηλικία και να είναι θα έχουν τον μπαμπά και την μαμά να τους προστατεύει.

Να σας πω και το άλλο; Ακόμα και από τον σύντροφό που θα ψάξουν θα έχουν την απαίτηση να τους προσφέρει τα ίδια που τους πρόσφεραν οι γονείς τους και θα τα θεωρούν δεδομένα όλα αυτά και προαπαιτούμενα.

Μόλις λοιπόν , κάτι , δεν «τους κάτσει καλά» και δεν τους γίνει το χατίρι , δεν θα διστάσουν ακόμα και να «τα τινάξουν όλα στον αέρα» για … «ψύλλου πήδημα».

Τα καταδικάζουμε λοιπόν να μην είναι ανθεκτικά και να ζουν εξαρτημένα από κάποιον πάντα.

Κάποιον που να τους τα προσφέρει όλα αυτά ακόμα και όταν εκείνα δεν θα προσφέρουν σχεδόν τίποτα γιατί θα τα θεωρούν δεδομένα.

Έτσι λοιπόν , επειδή , δεν είναι δυνατόν να τα έχουν όλα αυτά αποκτούν ψυχολογικά προβλήματα , ένα αιώνιο «γιατί» … «γιατί σε εμένα» γυρίζει στο μυαλό τους ακόμα και σε πολύ ώριμη ηλικία.

Στέκουν ανήμποροι να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της ζωής και συχνά σηκώνουν «τα χέρια ψηλά».

Κάποιες φορές ακολουθούν ψυχοθεραπείες η καταλήγουν σαν άτομα με απρόσμενες εκρήξεις η συμπεριφορές νιώθοντας καταπιεσμένοι από παντού.

Κάποιες φορές φτάνουν και σε εκείνο το σημείο που …. «δεν έχει επιστροφή».

Και μετά αναρωτιόμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι … «Μα γιατί;»

Μα , ακριβώς γι αυτό.

Γιατί η υπερπροστασία «σκοτώνει» τα παιδιά μας και του μελλοντικούς ενήλικες που προετοιμάζουμε για την ζωή.

Για μία ακόμα φορά θα το πω ότι … τους κάνουμε «ευάλωτους» και «μη ανθεκτικούς».

Θα με ρωτήσετε και εύλογα μάλιστα … «Κάτσε ρε  φίλε εσύ δεν ανησυχείς για τα παιδιά σου;»

Φυσικά και ανησυχώ και πολύ , μάλιστα .

Όμως θα τα αφήσω και να τσακωθούν λίγο , να ματώσουν λίγο , να έρθουν σε αντιπαράθεση , να αντιμετωπίσουν κάποιες καταστάσεις και κάποιους χαρακτήρες από μόνα τους. Αφού τα έχω προετοιμάσει φυσικά και βρίσκονται σε ελεγχόμενο περιβάλλον στην αρχή.

Το δικό μου , «το φιλοκάρδι τρέμει» , σε περίπτωση που θα συναντήσουν «κάποιον» η «κάτι» στο μέλλον που δεν το έχουν ξαναδεί και αντιμετωπίσει ποτέ τους . Και αυτό γιατί πάντα το αντιμετώπιζα εγώ γι αυτά.

Είναι σαν να εκτρέφεις περιστέρια σε ένα τεράστιο κλουβί και μόλις τα αφήσεις ελεύθερα … πηγαίνουν και κάνουν παρέα με τα γεράκια γιατί …δεν έχουν ξαναδεί ποτέ γεράκι στη ζωή τους … με το γνωστό , τελικό αποτέλεσμα , φυσικά.

Και θα λιμοκτονήσουν γιατί τους έδινα πάντα το φαγητό στη χούφτα και δεν ξέρουν πώς να βρουν τροφή μόνα τους.

Το ξέρω ότι σας φαίνονται «υπερβολικά» όλα αυτά.

Εγώ όμως θα σας πω ότι … πέστε ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και «ότι να ‘ναι»

Εάν όμως «μία στο ένα εκατομμύριο» είναι έτσι;

Τότε τι κάνουμε;

Δημήτρης Θωμάζος