Η πρωτόγνωρη και αδικαίωτη διαδρομή μιας άκομψα εξελισσόμενης ποινικής διαδικασίας πυροδότησε και νοηματοδότησε τα ανακλαστικά παντός θεμιστοπόλου, δοθέντος ότι η δικαιοσύνη ως μύχιος πόθος του λαού μας, αποτελεί και συνιστά αδιαπραγμάτευτο  αξίωμα: «Fiat justitia, et pereat mundus» και συνειρμικά αναπλάθει το περιώνυμο πόνημα του Γεωργίου Μαγκάκη: «Το ηθικό πρόβλημα της υπεράσπισης».

Αφορμή για την παράθεση των ανωτέρω απόψεων απετέλεσε η ακραία, ανάλγητη και κραυγαλέα «αναιδής» συμπεριφορά ενίων νομικών στη δίκη «Λυγγερίδη» όταν βρήκε τραγικό θάνατο ένα λεβεντόπαιδο αστυνομικός.

Σεμνύνομαι να υποστηρίξω ότι έχοντας δικηγορήσει κοντά στα 45 χρόνια, ουδέποτε υπέβαλα ερωτήσεις προς χαροκαμένους γονείς και αθώα θύματα, ως ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των αδικοχαμένων, που θεωρείται πάντα ιερή.

Ο ανοίκειος, αμετροεπής και ανελέητος «βομβαρδισμός» υποθετικών ερωτήσεων και λοιπών αδοκίμων τεχνασμάτων ουδέν απολύτως προσφέρει και καταδεικνύει ισχυρά έλλειψη νομικής παιδείας.

Κατά την διαδικασία, έχει παρατηρηθεί ότι ένιοι νομικοί παραστάτες, προφανώς ανυποψίαστοι, καταγίνονται αδοκίμως να εισφέρουν στη διαδικασία ως δήθεν δικονομική διέξοδο την άκρως ενοχλητική και κακόγουστα θλιβερή δοκιμασία, ότι εν τοις πράγμασι τα ανθρωπόμορφα τέρατα και γλοιώδη «υποκείμενα» των δρώντων αλητών ανήκαν σε «αναρχικούς» και «αντεξουσιαστές»!..

Έτσι πιστεύουν αφελώς ότι εισφέρουν μια νέα «διάσταση» που πιθανόν να αποτελέσει ισχνή και ασθενή συνηγορία στην εν εξελίξει διαδικασία.

Δεν κάμπτονται προ ουδενός!.. Δεν ορρωδούν προ του φριχτού θεάματος, ένας λεβεντόκορμος αστυνομικός να σφαδάζει από την ευθείας βολής ναυτική φωτοβολίδα…

Δεν τους λυγίζει ο πόνος ενός αξιοπρεπέστατου πατέρα, αληθινό σύμβολο ευπρέπειας που αγόγγυστα υπομένει, ως άλλος Ιώβ, να παύσουν να ασχημονούν και να αμαυρώνουν τη μνήμη ενός παλικαριού που σε τίποτα δεν έφταιξε αλλά έσπευσε εκεί που η βάσκανος μοίρα του όρισε να εκτελέσει το χρέος του.

Προερχόμαστε από έναν νομικό πολιτισμό που έχει να επιδείξει λαμπρές σελίδες και σπουδαίο νομικό οικοδόμημα, κόσμημα στο διάβα των αιώνων.

Όπως υπενθυμίζει ο Κωνσταντίνος Γαρδίκας, άλλοτε Καθηγητής Νομικής Σχολής Αθηνών, στο κλασσικό έργο του  «Ο συνήγορος στην ποινική δίκη», δικηγόρος ανέντιμος είναι κοινωνική πανώλης!..

Το απάνθρωπο, μαρτυρικό και άκρως βασανιστικό ξέσπασμα του τραγικού πατέρα «Πόσο ν’ αντέξω», «άνθρωπος είμαι»… αποτελεί διαπεραστική κραυγή οδύνης, ήττα για τον πολιτισμό μας!..

Το παράπονο του τραγικού πατέρα το βρίσκω δίκαιο και το διακηρύσσω!..

Υ.Γ. Με κάθε επιφύλαξη, θέλω να προσθέσω ότι φημολογείται Αστυνομικός Δντης που υπηρετεί στον Πειραιά «φυγάδευσε» δύο ή τρεις από τους «λεβέντες». Αν όντως αληθεύει το περιστατικό είναι κρίμα και άδικο να έχει βουτήξει τα χέρια του στο αίμα για χάρη διεφθαρμένων, στυγνών και αδίστακτων εγκληματιών!..

Παύλος Τζοβάρας

τ. δικηγόρος

πρ. Πρόεδρος Δ.Σ. Θεσπρωτίας

Ηγουμενίτσα, 18/02/2026