Του π. Ηλία Μάκου

Πρόσφατα δημιουργήθηκε θόρυβος,  γιατί δημόσια διατυπώθηκαν, στο πλαίσιο της πολιτικής ελληνικής σκηνής,  απόψεις κατά των εκτρώσεων  και έσπευσαν να απαντήσουν, πάλι στο ίδιο πλαίσιο, οι υποστηρικτές των εκτρώσεων.

Και διατυπώθηκαν πολλές απόψεις, σε μερικές περιπτώσεις φανατικά και υπερβολικά και αφοριστικά. Και σε άλλες περιπτώσεις, λιγότερες, ψύχραιμα, ουσιαστικά και υπεύθυνα.

Με σαφήνεια να τονιστεί ότι οι εκτρώσεις δεν προσφέρονται για πολιτική σπέκουλα από καμία πλευρά. Ούτε από τους αρνητές ούτε από τους υποστηρικτές και όσοι το κάνουν εξυπηρετούν σκοπιμότητες.

Η ποιότητα μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από το πόσο δυνατή ή μεγάλη ή ισχυρή ή πλούσια ή προοδευμένη ή αναπτυγμένη είναι. Αλλά από το πόσο ικανή είναι να ξέρει να αγαπά και να σέβεται τις ίδιες τις αξίες της.

Το ζητούμενο δεν είναι να ταχθεί κανείς με τους θεωρητικούς  της μιας ή της άλλης άποψης, αλλά να δει τα πράγματα σφαιρικά. Οποιαδήποτε θεώρηση των πραγμάτων δεν μπορεί να θεμελιωθεί πάνω σε μηδενιστικές θέσεις. Ποια είναι η διέξοδος; Να εξερευνηθεί θαρραλέα ολόκληρη η επιφάνεια.

Το νομικό κομμάτι είναι καθορισμένο ως προς τις εκτρώσεις, ωστόσο το ηθικό κομμάτι είναι αυτό το οποίο σε αυτές τις περιπτώσεις κυριαρχεί και έχει συνειδησιακή αφετηρία  και όχι  νομολογική.

Η έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης)   με βάση το άρθρο 304  του ποινικού κώδικα συνιστά καταρχήν ποινικό αδίκημα. Ωστόσο επιτρέπεται μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα – γυναικολόγο σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα στις ακόλουθες περιπτώσεις: Εντός των πρώτων 12 εβδομάδων της κύησης. Εντός των πρώτων 24 εβδομάδων, αν υπάρχουν ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας του εμβρύου. Εντός των πρώτων 19 εβδομάδων, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αποπλάνησης ανήλικης, αιμομιξίας ή κατάχρησης γυναίκας ανίκανης να αντισταθεί. Χωρίς χρονικό περιορισμό, αν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της σωματικής ή ψυχικής υγείας της.

Από την άλλη υπάρχει το κυρίαρχο ηθικό ζήτημα της υπεράσπισης του δικαιώματος του εμβρύου που δεν μπορεί να το ασκήσει μόνο του και το οποίο είναι ζωντανός οργανισμός στη ζωή, παρότι δεν λείπουν οι επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι αποτελεί μάζα κυττάρων.

Στην Ελλάδα η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει σαφέστατη και συγκεκριμένη θέση στο θέμα των εκτρώσεων, χωρίς να αφήνει παρερμηνείες.

Τις καταδικάζει και μάλιστα έχει θεσπίσει και «Ημέρα Αφιερωμένη στην Προστασία του Αγέννητου Παιδιού».

Το ζήτημα των εκτρώσεων αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Δεν είναι τυπικό που ρυθμίζεται με διατάγματα. Είναι πρωτίστως ηθικό και εξαρτάται από τη συνείδηση.

Σ’ αυτή την προσέγγιση δεν μπαίνει θέμα απαγόρευσης, αλλά συνειδητής και ανθρώπινης στάσης.

Μας έλεγε μια νεαρή γυναίκα: Το σώμα μου και τη ζωή μου μπορώ να επιλέγω να τα κάνω ό,τι θέλω. Δεν το αρνείται κανείς αυτό. Το βάρος της προσωπικής ευθύνης πέφτει πάνω στο ίδιο το άτομο.

Αλλά στην περίπτωση των εκτρώσεων έχουμε να κάνουμε και με το σώμα και τη ζωή μιας άλλης ύπαρξης, του εμβρύου που στερείται της επιλογής, αφού δεν αποφασίζει το ίδιο αν θέλει να ζήσει ή να μη ζήσει…

Κανονίζουν άλλοι για λογαριασμό του, παραβιάζοντας και στερώντας τη δική του ελευθερία.

Το έμβρυο είναι πλάσμα με πολύτιμη αξία. Δεν είναι δημιούργημα χημικών ενώσεων. Δεν είναι ανερμάτιστο φτερό στον άνεμο. Έχει καρδιά, έχει ψυχή, έχει εσωτερική αξία.

Οι άνθρωποι, δυστυχώς, απλοποιούμε πολύ τα πράγματα και φτάνουμε μέχρι και στη μεθόδευση των συναισθημάτων μας, σκιάζοντας τον εσωτερικό μας κόσμο με σκιές που δεν σβἠνουν εὐκολα και είναι ενδεχόμενο να μας στιγματίσουν.

Αφήνουμε τον οδοστρωτήρα της ζωής να μαραίνει τα άνθη της ψυχής μας.

Και μετά όλα τα ανεπίτρεπτα επιτρέπονται και όλα τα αδικαιολόγητα δικαιολογούνται!

Εφημ. “Political”, 20/2/2026