Του π. Ηλία Μάκου
Με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου, αλλά και εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και της Αστυνομίας, τελέστηκε η κηδεία του μακαριστού δημάρχου Φιλιατών και υποστρατήγου ε.α. της ΕΛ. ΑΣ. Βασίλειου Τζίγκου, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών.
Η ταφή του, κατόπιν επιθυμίας του ιδίου, έγινε στο χωριό του, την Πόβλα Φιλιατών που τόσο αγαπούσε και ήταν συναισθηματικά συνδεδεμένος με τη γη της και τους συγχωριανούς του. Προηγήθηκε στο ναό Αγίου Δημητρίου Φιλιατών η νεκρώσιμος ακολουθία, όπου το φέρετρό του έφτασε από το Δημαρχείο με πομπή και με τη δημοτική φιλαρμονική να παιανίζει πένθιμα.
Ο αείμνηστος Βασίλειος Τζίγκος υπήρξε ένας άνθρωπος με σύνεση, ευγένεια, ηρεμία και πνεύμα κατανόησης από τότε που υπηρέτησε ως αξιωματικός στη Θεσπρωτία και τον εμπιστεύονταν οι πολίτες, αλλά και στη συνέχεια που προήχθη στους ανώτατους βαθμούς της ιεραρχίας και βρέθηκε σε επιτελικές θέσεις της Αθήνας, έως ότου εκλέχτηκε δήμαρχος Φιλιατών με ζήλο να προσφέρει ό,τι και όσο μπορούσε στον τόπο του.
Η γνωριμία μας μαζί του πολλών ετών και είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε και τις ανθρωπιστικές διαστάσεις του χαρακτήρα του. Μια από τις πολλές φιλάνθρωπες πράξεις του, τις οποίες ο ίδιος τις ξεχνούσε και δεν τις διέρρεε, ήταν ότι ως επικεφαλής της ασφάλειας του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος μεσολάβησε και εγκρίθηκαν 1000 ευρώ, προκειμένου να αγοραστούν τρόφιμα για άπορες οικογένειες σε χωριό της Θεσπρωτίας. Προφανώς αυτό συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις. Και όπου χρειαζόταν, λίγοι το γνωρίζουν, έδινε και ο ίδιος χρήματα.
Ο αλησμόνητος Βασίλης Τζίγκος άφησε το αποτύπωμά του, αφού σ’ ολόκληρη τη ζωή του δεν έκανε τίποτα άλλο, παρά να κουβαλάει, και με τα δύο του χέρια, θημωνιές προσφοράς και αρετής στο αλώνι της κοινωνίας.
Ήταν ένας άνθρωπος με βαθύτατη συναίσθηση της ευθύνης του, με σαφή και διαυγή εικόνα της πραγματικότητας, και της δικής του και των άλλων. Γι’ αυτό έμενε πιστός στις αρχές του, ακόμη και όταν αυτό του στοίχιζε πικρίες.
Στεκόταν με σεβασμό συνείδησης απέναντι στον οποιονδήποτε και δεν ήθελε να αναγκάσει κανέναν να δεχθεί τις δικές του αντιλήψεις, ακόμη και όταν εσωτερικά το επιθυμούσε. Έτσι είχε την ικανότητα να συμπορεύεται και να συνεργάζεται και με εκείνους με τους οποίους είχε διαφορά απόψεων.
Η πηγή από την οποία αντλούσε δύναμη και καρτερία ήταν μυστική και κρυμμένη. Πλην όμως πασίγνωστη από τις εκδηλώσεις της και τις ενέργειές της. Ήταν η φωτεινή ψυχή του που δεν είχε παρωπίδες, υποκρισίες και εκκεντρισμούς, αλλά ευθύτητα, καλοσύνη και ευαισθησίες.
Αυτή η ψυχή, λοιπόν, δεν θα λησμονηθεί ούτε από εμάς ούτε από όσους γεύτηκαν τον υπέροχο αρωματισμό της.
