Του π. Ηλία Μάκου

Τα χωριά της Θεσπρωτίας μαραζώνουν όλο και περισσότερο. Το κράτος αδιαφορεί. Οι δήμοι έχουν “ξεμείνει” από χρήματα και ούτε τα απαραίτητα δεν μπορούν να κάνουν.

Μόνο οι Σύλλογοι, Πολιτιστικοί και Αδελφότητες, συμβάλλουν πλέον στην επιβίωση των χωριών. Είτε με κάποιες εκδηλώσεις είτε με μικροέργα είτε με άλλους τρόπους.

Βέβαια και οι Σύλλογοι αυτοί περνούν μια κρίση και λόγω οικονομικής αδυναμίας και λόγω μη επαρκούς συμμετοχής σε κάποιες περιπτώσεις, ωστόσο δεν παύουν να είναι πυλώνες των χωριών.

Και πρέπει να καταλάβουμε ότι το να ισχυροποιηθούν οι  σύλλογοι αυτοί είναι μια αναγκαιότητα, γιατί  θα βοηθηθούν τα χωριά να μη νεκρώσουν εντελώς, αν και σε κάποια η μοίρα είναι ήδη προδιαγεγραμμένη και μη αναστρέψιμη.