Οι δηλώσεις του ισραηλινού ιδρυτή της εταιρείας παρακολουθήσεων «πουλάμε μόνο σε κυβερνήσεις» βάζουν ξανά στο κάδρο το «Μέγαρο Μαξίμου» και βάζουν φωτιά στο πολιτικό σκηνικό

Γράφει ο Παύλος Λ. Αλεξίου

Η καθαρογραφή της απόφασης – κόλαφος, έκτασης 1930 σελίδων, του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας, που αποκάλυψε το κοινό κέντρο παρακολουθήσεων EYΠ και «Intellexa», ανέδειξε ξεκάθαρα την βρωμιά και τη σαπίλα ενός ακόμη δυσώδους σκανδάλου, κοντά σε αυτά των Τεμπών, του ΟΠΕΚΑ, του ΟΠΕΚΕΠΕ (με τις νέες παραπομπές βουλευτών της ΝΔ, από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Κοβέσι).

Έδειξε ότι η υπόθεση όχι μόνον δεν κλείνει, αλλά επιστρέφει με νέα ερωτήματα στο πολιτικό προσκήνιο και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις σαν εκείνες που «ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση “Watergate” επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών», όπως δήλωσε ο ισραηλινός ιδρυτής της εταιρείας παρακολουθήσεων «Intellexa», Ταλ Ντίλιαν,  με τη ρήση αυτή να μεταφράζεται ευρέως ως «καρφί» προς την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Κυρ. Μητσοτάκη.

Έχοντας στην πλάτη του, μαζί με άλλους τρεις συνεργάτες του, 126 χρόνια και 8 μηνών φυλακίσεις, προειδοποιεί ότι «δεν θα γίνω αποδιοπομπαίος τράγος», αν προφανώς δεν υπάρξει διευθέτηση – συγκάλυψη της υπόθεσης. Και συμπληρώνει λέγοντας :  «Λειτουργούμε αυστηρά σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς εξαγωγών, παρέχοντας τεχνολογία μόνο σε κυβερνήσεις και υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Η ευθύνη για τη νόμιμη χρήση αυτών των τεχνολογιών βαρύνει τις αρχές, που τις αποκτούν και τις λειτουργούν, ακριβώς όπως ορίζουν τα διεθνή πλαίσια πολιτικής».

Ξεκαθάρισε δηλαδή ότι  «δεν πουλάμε σε μικρομάγαζα», αλλά σε κράτη και ότι κινούνται με βάση τη νομοθεσία του Ελληνικού κράτους και τους Κανονισμούς της ΕΕ. Σε εφαρμογή αυτών των Οδηγιών της ΕΕ, αυτή και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, σε εφαρμογή του δόγματος «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων», θέσπισαν ένα απαράδεκτο, αντιδραστικό θεσμικό οπλοστάσιο. Με βάση το δόγμα αυτό και με στρατηγική την θωράκιση της «εθνικής ασφάλειας» έχουν δοθεί από την εισαγγελία 100.000 άρσεις απορρήτου επικοινωνιών, για παρακολούθηση συγκεκριμένων στόχων, ανθρώπων, πολιτικών, στρατιωτικών, δημοσιογράφων.

Παρά τις επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης αποποίησης ευθυνών, συγκάλυψης του σκανδάλου και να βγει «εκτός κάδρου» -με την βοήθεια και του Αρείου Πάγου- οι δηλώσεις του ισραηλινού επιχειρηματία καταφέρουν ευθύ χτύπημα στο αφήγημά της (που ούτως ή άλλως δεν έπειθε κανέναν), δείχνει τους ηθικούς αυτουργούς ή συνεργούς, τα κυβερνητικά στελέχη (από τον Γρ. Δημητριάδη μέχρι και τον Κ. Μητσοτάκη), που είχαν τον συντονισμό του πολυπλόκαμου δικτύου υποκλοπών από την ΕΥΠ και το «Predator». Φάνηκε ότι η  υπόθεση εξελίχθηκε με όρους «μαφίας» και η πολιτική διαφθορά έχει περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο οργάνωσης και δράσης.

Η απόφαση όμως του δικαστηρίου, πέρα από το γεγονός ότι δίνει εκ των πραγμάτων συνέχεια στην υπόθεση, με πολλούς νέους πιθανούς ενόχους και με νέα πιθανά αδικήματα, μέχρι και το κακούργημα της απόπειρας κατασκοπείας, «ανάβει φωτιές» στο ρευστό και ασταθές πολιτικό σκηνικό, τροφοδοτεί την επιχείρηση αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, πυροδοτεί μέχρι και σενάρια πρόωρων εκλογών. Η σύγκλιση των αλλεπάλληλων σκανδάλων με την κλιμακούμενη πολεμική ένταση δημιουργεί ένα εκρηκτικό πολιτικό μείγμα.

Σίγουρα η κυβέρνηση θα επιχειρήσει με κάθε τρόπο (Βουλή, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ κλπ.), την συγκάλυψη και αυτού του σκανδάλου, με ανοιχτό ακόμη και τον κίνδυνο παραγραφής σοβαρών αδικημάτων εντός του 2026, λόγω πενταετίας, καθώς οι περισσότερες παρακολουθήσεις υπήρξαν το 2021.

Και ενώ το μισό Υπουργικό Συμβούλιο και άλλοι πολιτικοί παράγοντες, Χατζηδάκης, Δένδιας, Γεραπετρίτης, Σαμαράς, Βορίδης, Γεωργιάδης, Πλεύρης, Κεραμέως, Χρυσοχοΐδης, Κικίλιας, Οικονόμου, Κεφαλογιάννη, Παπαθανάσης, Αβραμόπουλος, Λοβέρδος, Πελώνη, Κουρτάκης, Φράγκος (ΑΓΕΕΘΑ), Βλάχου (εισαγγελεας ΕΥΠ), Μπαρδάκης (οικονομικός εισαγγελέας), υπήρξαν  μεταξύ των «στόχων» του «Predator», «σιγή ασυρμάτου» εκ μέρους τους. Ακόμα και τώρα, μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου κρατούν στάση «αφωνίας», μη υποβάλλοντας μηνύσεις. Μόνο πέντε (!) άλλα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ν. Ανδρουλάκης -και αυτοί καθυστερημένα- προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη. Φαίνεται ότι η πολιτική υποκρισία περισσεύει.

Με αφορμή τις δηλώσεις Ντάλιαν, σε μια επιχείρηση πολιτικής εκμετάλλευσης κινήθηκαν τα κόμματα της αστικής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ), που είναι συνυπεύθυνα για τη θέσπιση αυτού του νομοθετικού πλέγματος, που επιτρέπει την ύπαρξη ενός παρακρατικού μηχανισμού μονίμως στραμμένου στον «εχθρό λαό» και στη δράση του οργανωμένου εργατικού – λαϊκού κινήματος, θέλοντας να επιβάλλει «σιγή νεκροταφείου». Είναι σίγουρο ότι θα γίνουν προεκλογικού χαρακτήρα «προ ημερήσιας διάταξης συζητήσεις στη Βουλή», θα κατατεθούν προτάσεις για Εξεταστικές, με γνωστή την κατάληξή τους.

Θεωρητικά, με βάση τις αστικές αμπελοφιλοσοφίες, σε ένα «κράτος δικαίου», το ίδιο το κράτος, αν θεωρούσε ότι παραβιάστηκαν τα θεμελιώδη συμφέροντά του -που παραβιάστηκαν- θα όφειλε να εμφανιστεί πρώτο στο δικαστήριο. Δεν μιλάμε όμως για ένα ουδέτερο κράτος, μιλάμε για ένα κράτος της διαπλοκής, της διαφθοράς, της σύμπλεξης παρακρατικών μηχανισμών και ξένων μυστικών υπηρεσιών, για ένα ιδιότυπο καθεστώς αλληλοομηρίας και ένα πλέγμα αμοιβαίων εξαρτήσεων. Τέτοια φαινόμενα δεν αποτελούν παρεκτροπές, αλλά οργανικά στοιχεία του αστικού κράτους.

Παρ΄ όλα αυτά το αίτημα να καταργηθεί αυτό το θεσμικό πλαίσιο των παρακολουθήσεων,  αίτημα που έρχεται εκ των πραγμάτων σε ρήξη με την ΕΕ και τις ντιρεχτίβες της, το αίτημα να μην παραγραφούν, να ερευνηθούν και να βγουν στο φως όλες αυτές οι βρώμικες υποθέσεις, να αποδοθούν οι ευθύνες στην κυβέρνηση της ΝΔ και σε όλους τους πολιτικά υπεύθυνους, πρέπει να συνδυαστεί με τον αγώνα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών, που έχουν καρατομηθεί από τον μνημονιακό Προκρούστη και συνεχίζουν να πλήττονται από τις αντιλαϊκές «μεταρρυθμίσεις» της κυβέρνησης.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών, όπως και τα άλλα σκάνδαλα δεν πρέπει να συγκαλυφθούν. Να αποκαλυφθεί ο μεγάλος ένοχος. Το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του, ο Μητσοτάκης και οι συνεργάτες του, τα επιχειρηματικά «συνεταιράκια» τους και οι ξένες μυστικές υπηρεσίες.