Του π. Ηλία Μάκου
Τα όσα συμβαίνουν στο Ιράν και με το Ιράν ανησυχούν την παγκόσμια κοινότητα που είναι ανάστατη και ανασφαλής, γιατί δεν γνωρίζει το τι συνέπειες θα υπάρξουν από την πολεμική σύρραξη.
Πέρα από το τι προκάλεσε αυτόν τον πόλεμο και αν έπρεπε να προκληθεί και τι συμφέροντα υποκρύπτονται απ’ όλες τις πλευρές, σαφώς σε τέτοια θέματα οι γνώμες είναι διφορούμενες, η ειρήνη είναι το διαρκές ζητούμενο και ποθούμενο και όχι οι πολεμικές συγκρούσεις.
Πάντως, ξέχωρα από τον πόλεμο και την εξέγερση (νωρίτερα) του Ιρανικού λαού, ο φανατισμός των Μουλάδων του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, και όχι μόνο, δεν είναι θρησκεία. Όπου μπλέκονται φανατικοί της θρησκείας με την πολιτική τα αποτελέσματα είναι πάντοτε αρνητικά (υπάρχει και το παράδειγμα των Ταλιμπάν).
Η ακραία και ανεξέλεγκτη μορφή θρησκευτικής και πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης και επιβολής, που μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορες μορφές, με διάφορους τρόπους και από διάφορους φορείς, δεν μπορεί να έχει σχέση με τον ειρηνοποιό Θεό.
Ο θρησκευτικός φανατισμός δεν μπορεί να έχει σχέση με καμία θρησκεία, γιατί το περιεχόμενό του έχει σκοταδιστικό και βίαιο χαρακτήρα, κάτι που δεν αρμόζει σ’ έναν κόσμο, που θέλει να λέγεται προοδευμένος και σύγχρονος και πολιτισμένος.
Φανατικές και εμμονικές προσεγγίσεις και ενέργειες, άλλοτε συνειδητές και άλλοτε ασυνείδητες, άλλοτε με συμφεροντολογικά κίνητρα και άλλοτε από αφέλεια, παρατηρούμε μερικές φορές, σ’ όλο το φάσμα της κοινωνίας.
Και σαφώς οι Μουλάδες του Ιράν είναι σε αντίθεση με το επίσημο και μετριοπαθές Ισλάμ, το οποίο συμπυκνώνει και προσδιορίζει εννοιολογικά, με τις δικές του ιδιαιτερότητες βέβαια, τη βασική θέση των θρησκευμάτων, που είναι “υποταγή” προς το θέλημα του Θεού.
Με το Ισλάμ η Ορθοδοξία οφείλει να είναι σε διάλογο, με σκοπό την καταξίωση και την ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων, καθώς πλέον και στην Ελλάδα συμβιώνουμε με τον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά και ως χώρα βρισκόμαστε γεωγραφικά κοντά του.
Παρά τις βαθιές θεολογικές διαφορές Χριστιανισμού και Ισλαμισμού και τη διαφορετική κουλτούρα και τις δραματικές συγκρούσεις του παρελθόντος, είναι αμοιβαίο χρέος, μεστό προσδοκίας, να βρεθεί κοινός τόπος αλληλοκατανόησης και πολιτιστικής και θρησκευτικής.
Όμως με τους μουλάδες του Ιράν, όπως και με τους Ταλιμπάν του Αφγανσιτάν, η κατάσταση ξεφεύγει και δημιουργεί πολύ φόβο και πολλούς κινδύνους και μεγάλη απειλή για την κοινωνική συνοχή, όταν προτεραιότητα είναι ο “ιερός” πόλεμος κατά των “απίστων”.
Έτσι ο θρησκευτικός φανατισμός εναντιώνεται οριζόντια και κάθετα στη συνύπαρξη και στην καταλλαγή με όποιους έχουν αντίθετη στάση ζωής και άλλες απόψεις.
Με την πρόσμιξη διάφορων πολιτικών κινήτρων (ο θρησκευτικός φανατισμός είναι ένα ολόκληρο σύστημα), τα οποία κατά την αντίληψή κάποιων δεν βρίσκονται σε αντίθεση με τα θρησκευτικά πιστεύω, παραβιάζεταις κάθε κώδικας ηθικής, στ’ όνομα της ηθικής!
Επικαλούμενοι τη γνώση και την αυστηρή τήρηση των νόμων της Σαρίας οι ακραίοι Ισλαμιστές δεν αποθαρρύνονται, παρότι οι συνθήκες ζωής αλλάζουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, να χρησιμοποιούν με μανία αντικοινωνικές και ενίοτε βάρβαρες και βίαιες μεθόδους, όπως η έλλειψη ελευθερίας έκφρασης, η καταπίεση και υποβάθμιση των γυναικών, η καταδίωξη των μειονοτήτων και των αλλοθρήσκων κ.λπ.
Οι φανατικοί του Ισλάμ που κατέχουν πολιτική εξουσία βασίζονται στην επιδίωξη της κυριαρχίας, της ισχύος και της δύναμης, και δεν φροντίζουν να βελτιώσουν την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του λαού, αλλά εφαρμόζουν υπερβαλλόντως τα πειθαρχικά στοιχεία της κοσμοθεωρίας τους.
Και με τη σκληρή και οπισθοδρομική τακτική τους απομακρύνουν κάθε δυνατότητα προόδου και δημιουργούν σύγχυση, μίσος, προκατάληψη και διαχωρισμό.
Εκείνο που χρειάζεται στον σύγχρονο κόσμο, ο οποίος βρίσκεται σε συνεχή αλληλεξάρτηση, δεν είναι ο φονταμενταλισμός και η απόρριψη που πρεσβεύουν οι φανατικοί Μουλάδες, αλλά δημιουργική ενέργεια και έμπνευση για το μέλλον.
Εφ. Political, 5/3/2025
