
Φεγγάρι μου, πλουμιστό κι ολόγιομο, πάνω στον αστροφωτισμένο ουρανό, δείχνεις ότι γελάς με το ένα βλέμμα σου, μα το άλλο βλέμμα σου, είναι θολό. Σαν τί να βλέπεις φεγγαράκι μου κι είναι το βλέμμα σου θολό; Βλέπω τη γη, γι αυτό και χαίρομαι, τη βλέπω και μελαγχολώ. Βλέπω τη θάλασσα με τα παιχνίδια της, θωρώ […]




