Του π. Ηλία Μάκου
Σάλο ξεσήκωσαν πρόσφατες δηλώσεις αρχηγού εξωκοινοβουλευτικού τώρα κόμματος περί ναρκωτικών.
Είπε ότι «έχω πάρει ecstasy μία φορά και ήταν μια καταπληκτική εμπειρία μέχρι τη μεθεπόμενη μέρα. Είχα μια ημικρανία απίστευτη, δεν ξέρω τι μου είχαν δώσει, ήταν στο Σίδνεϊ και θυμάμαι ότι ήταν πολύ σπουδαία στιγμή, το 1989. Θυμάμαι να χορεύω 15-16 ώρες σαν να μην τρέχει τίποτα, αλλά υπέφερα μια εβδομάδα μετά και δεν ξαναπήρα».
Και πρόσθεσε ότι στο παρελθόν έκανε χρήση κάνναβης, σημειώνοντας ότι πλέον δεν έχει πρόσβαση σε αυτή.
Βέβαια κάποιος είναι ελεύθερος να λέει ό,τι νομίζει, μακριά από μας κάθε είδους λογοκρισία, και να ακολουθεί τον δικό του τρόπο ζωής (αναλαμβάνοντας και το όποιο ρίσκο), ωστόσο υπάρχει κι ένα όριο όσον αφορά σε θέματα που έχουν να κάνουν με το τόσο ευαίσθητο θέμα των ναρκωτικών.
Με κάθε τρόπο και κυρίως με την προσωπική στάση ευθύνης του καθενός, έτσι τουλάχιστον θεωρούμε εμείς, είναι ανάγκη οι νέοι να προειδοποιούνται συνεχώς και εμπράκτως, ειδικά από πολιτικούς και από ανθρώπους αναγνωρίσιμους που έχουν διαπεραστικότητα (μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία) στην κοινωνία, αλλά και απ’ όλους μας, για τον θανάσιμο κίνδυνο των ναρκωτικών, καθώς και άλλων σοβαρών και καθοριστικών ζητημάτων. Και να απεγκλωβίζονται από την αδιέξοδη ψευδαίσθηση μιας ανύπαρκτης «ευτυχίας».
Μεγάλο κομμάτι της νεολαίας μαραζώνει ψυχικά και αργοπεθαίνει από τα ναρκωτικά, αλλά το εμπόριό τους καλά κρατεί. Και έχει πάρει τη μορφή καρκινώματος.
Πέρα από το που υπάρχει η ευθύνη, είναι πολλές οι εστίες της, οι νέοι νιώθουν εσωτερικά κενά, έχουν απογοητευτεί από τη ζωή, ασυνείδητα εκτροχιάζονται στο περιθώριο και οδηγούνται σε δρόμους χωρίς διέξοδο, δεν βρίσκουν απάντηση στα υπαρξιακά ερωτήματα, παρασύρονται σε λάθους προσανατολισμούς, δεν μπορούν να αντισταθούν στη σαπίλα που τους κυκλώνει.
Χρειάζεται από τους πολιτικούς (αλλά και από τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, τους ιερείς, τους καλλιτέχνες, τους ηθοποιούς, τους ανθρώπους των γραμμάτων, τους επιστήμονες και γενικά το σύνολο των υγιών ανθρώπων) η θέληση και η ικανότητα να εμπνεύσουν τους νέους και να τους γεμίσουν με ελπίδα και σιγουριά για τη ζωή.
Το μπορούμε; Μπορούμε να κάνουμε τις ψυχές των νέων να είναι πλήρεις, να μη πεινούν για ευτυχία, να μη διψούν από ανασφάλεια, να μη στερούνται τη γαλήνη;
Μόνο έτσι θα βοηθήσουμε να βγουν από το τέλμα όσοι έχουν βουτηχτεί και να μη μπουν μέσα σ’ αυτό όσοι κινδυνεύουν και να μη βρίσκουν υποψήφια θύματα οι διακινητές κάτω από τα μάτια μας.
Και τότε θα καταλάβουν οι νέοι ότι δεν είναι τα ναρκωτικά ή η εγκληματικότητα ή η βία ή η εκτράχυνση ή η κατρακύλα η σωστή επιλογή.
Η σωστή επιλογή είναι κυρίως η ορθή εκτίμηση των περιστάσεων και η ψύχραιμη αντιμετώπιση των καταστάσεων από καρδιές που είναι προετοιμασμένες να δουν κατάματα την πραγματικότητα της καθημερινότητας, όσο θλιβερή και αν είναι αυτή.
Οι νέοι λυτρώνονται από την πίεση των καταστάσεων, όταν πάρουν μέσα τους την απόφαση να ζήσουν αληθινά, με δημιουργικές πνεύσεις και όχι καταθλιπτικούς στεναγμούς και με γνώμονα αυτή την αληθινή ζήση να κανονίσουν την πορεία τους.
Η φράση του μεγάλου Ιταλού ποιητή Δάντη: “Αφήστε κάθε ελπίδα, σεις, που μπαίνετε στην κόλαση”, είναι μια αλήθεια, που βοηθάει να ξεφύγουμε ως κοινωνία από τα γρανάζια της δυστυχίας, της αδιαφορίας και του κακού παραδείγματος.
Εφημ. “Political”, 16-1-2026
