Του π. Ηλία Μάκου

Ήταν πραγματική Κυρία η αλησμόνητη Σπυριδούλα Γκίκα από την Κεστρίνη Φιλιατών, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών.

Και η παρουσία της αρωμάτιζε σαν λουλούδι.

Λουλούδι στάθηκε μέσα στην οικογένειά της, με συναίσθημα και δυναμική δίπλα στον εργατικό και ευαίσθητο σύζυγό της Ιωάννη και στις τέσσερις διαλεχτές κόρες της.

Λουλούδι φυτευμένο στον κήπο της κοινωνίας, καθώς η αγάπη της προς όλους ήταν ο σπόρος που έριχνε στη γη και άνθιζε.

Λουλούδι ήταν, που την έκανε ακόμη πιο ευωδιαστό ο πόνος, καθώς έχασε, ύστερα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο,  την κόρη της Κατερίνα Γκίκα (δημοσιογράφο) και ο αναστεναγμός της ήταν συνεχής γι’ αυτή την απώλεια, όπως και για τον θάνατο άλλων συγγενικών προσώπων της.

Κεραυνοβολήθηκε από το χαμό της νεαρής θυγατέρας της και πορευόταν με τη μορφή της στα μάτια της έως και το δικό της τέλος.

Τη γνωρίζαμε την “Πιτούλα” (αυτό ήταν το υποκοριστικό της) από την εφηβική μας ηλικία και πολλές φορές συμφάγαμε και συνταξιδέψαμε μαζί της και νιώσαμε τη στοργή της.  Κάθε φορά διαπιστώναμε ότι έβγαζε σαν απόσταγμα από την καρδιά της  πίστη και αρετή.

Η αλησμόνητη Σπυριδούλα φαίνεται να μη μιλάει πλέον. Και όμως μιλάει. Είναι σιωπηλό παράδειγμα υπομονής και καλοσύνης και μετά το θάνατό της.

Δεν χρειάζεται να γράψουμε τίποτε περισσότερο εμείς. Είναι τόσο ζωντανή η διαμαντένια ζωή που άφησε πίσω της, ως πολύτιμη και άσβεστη κληρονομιά στους δικούς της ανθρώπους, ώστε χάνεται οποιοσδήποτε δικός μας λόγος.

Άλλωστε φοβόμαστε πως οποιοδήποτε δικός μας εγκώμιο θα αδικήσει την αγνότητά της. Μόνο τούτο θα γράψουμε ως επίλογο της μικρής αυτής αναφοράς μας: Η αλησμόνητη Σπυριδούλα Γκίκα ξεπέρασε πλέον το χάος του κόσμου και το σύνορο της γης. Το κενό που άφησε πίσω της καλύπτεται με της ψυχής της τη θύμηση. Και με τη θύμηση του προσώπου της, που δεν ήταν ασάλευτο, ασυγκίνητο και λίθινο, αλλά τρυφερό. Μεταπήδησε στα ουράνια, όπου γύρεψε και βρήκε και ζει σφιχταγκαλιασμένα με την αγαπημένη κόρη της.