
Γέρνει κατάχαμα στη γη η σκέψη πονεμένη. Τα νιάτα άδικα έφυγαν κι η γη είναι πικραμένη. Πόσο σκληρή ακούγεται τούτη η ιστορία, σαν να ναι κακό όνειρο, σαν μαύρο παραμύθι. Πενήντα εφτά νέες ψυχές πέταξαν στα ουράνια, χτυπούν καμπάνες σαν τ’ ακούν, ραγίζουν και οι πέτρες! Έτρεξε το αίμα ποταμός, το δάκρυ καταρράκτης! Έτρεμε η […]






